Huberta en Arno

Pelgrims

Arno (1955) liep in 1999, tijdens een sabbatsverlof, in honderd dagen vanuit Nederland, via Santiago, naar Cabo Fisterra, aan de Atlantische oceaan. Huberta (1957) vertrok het jaar daarop te voet vanuit Le-Puy-en-Velay om twee maanden later in Santiago aan te komen.

Daarna bleef de wens om ooit nog eens samen een camino te lopen. Dat moment kwam sneller dan voorzien. Eind 2001 nam Arno ontslag als leidinggevende bij de overheid. En zo liepen we al in april 2002 samen van Sevilla naar Santiago. “Kun je eens goed nadenken. Misschien wil je iets heel anders gaan doen...”, grapte Huberta.

Wie had toen kunnen weten wat er vóór ons lag? Al na twee weken kreeg Arno een idee, over een herberg. Drie maanden later zaten we bij de burgemeester van Saint-Jean-Pied-de-Port, aan de voet van de Pyreneeën, in Frans-Baskenland. Drie maanden daarna tekenden we het voorlopige koopcontract voor onze eerste herberg.

Herbergiers

Het was een hele ommezwaai, ook voor Huberta. Zij werkte onder meer als theaterregisseur, trainer en coach. We zouden afwisselend zes maanden als vrijwilligers in de herberg werken en zes maanden in Nederland, voor de nodige inkomsten. We zouden de herberg moeten verbouwen, in ‘de horeca’ gaan werken en leren omgaan met andere talen en culturen. Kortom: een enorme uitdaging en leerschool.

Het heeft ons leven op de kop gezet, ook in de winters.  Al snel werkten we in Nederland minder voor de kost - “genoeg is genoeg” - en meer als vrijwilligers, ook daar, aan andere projecten in 'de geest van de weg’. Zo leiden we steeds meer een pelgrimsbestaan: een eenvoudig èn rijk leven.

In 2014 verkopen we onze herberg in Saint-Jean-Pied-de-Port, pakken we onze rugzakken weer op en reizen we naar het noorden, naar de Bourgogne. Daar, in het gehucht Le Chemin (de weg!), zetten we een nieuwe herberg op. In oktober 2015 dragen we die over en trekken we 25 km verder naar het noorden, naar Vézelay.

Pelgrims

Na 22 jaar herberg vervolgen we onze weg weer als pelgrims, in Vézelay.

Voor Arno was Vézelay in 1999, op zijn camino naar Santiago, een hoogtepunt. In zijn dagboek schreef hij: “Het is alsof ik hier even door het grote mysterie word aangeraakt. Ik vang een glimp op van een enorme ruimte voorbij het benauwende gedoe, het materialisme en de competitiedrang van alledag.” Die intense ervaring heeft hem niet meer losgelaten.

Huberta merkte hoe pelgrims die in Vézelay hadden overnacht, in de herberg in Saint-Jean-Pied-de-Port bijna als vanzelf hun ervaringen deelden. Alsof Vézelay met hen mee was gereisd en dat verhaal verteld moest worden.

Al in mei 2002 bezochten wij een huis in Vézelay met het idee om daar een herberg te beginnen. Dat de weg ons 22 jaar later opnieuw naar Vézelay heeft geleid, voelt als een cirkel die zich op een wonderlijke manier sluit. Het is een voorrecht om juist hier onze weg te mogen vervolgen. We hopen dat onze reis zo van betekenis blijft, voor ons én voor anderen.

Graag bedanken we alle klussers, herbergiers en andere supporters die de herbergen hebben gemaakt tot gastvrije plekken voor pelgrims én we bedanken allen die ons in 2025 al hielpen bij de nieuwe inspiratieplek.